Toprak: Ruhun Rahmi ve Cymatics

Toprak, her mitolojide ve kadim yaratılış hikâyelerinde yer alan, insanın yaratıldığı söylenen en elzem elementlerden biri olarak kabul edilir. “Topraktan geldik, toprağa gideceğiz” sözünü çok duyduk. Eskilerin söylediği cümlelerde derin bir mana saklı olduğunu biliyoruz. Bize düşense, saklı gibi görünen bu manaları tekrar bilinç düzeyine çıkarıp, sorgulamak ve üzerlerine tefekkür etmektir.

I. Toprak, Madde ve Ana Arketipi

Toprak, ezoterik gelenekte; tezahür âlemi, fiziksel âlem, beden, doğurganlık ve analık ile sıkça ilişkilendirilir. Dört element içinde en kaba olan formdur ve bu yüzden enerjinin yoğun hali olan madde olarak da tanımlanır.

Madde, tümel datanın bölünerek “nar” (ilahi ateş/enerji) ile etkileşime girmesi sonucu, saf enerjinin ışık hızının altına indirilmesiyle görünür ve algılanır olan halidir.

Toprağa annelik ve doğurganlık atfedilmesinin nedeni, Rahman boyutundan rahim boyutuna indirilen datanın maddeye bürünmesindendir. Madde olarak beliren ve beden olarak bilinen prototip, temel ihtiyaçlar adına işlevselliğini yitirmemesi için gerekli olan enerjiyi topraktan sağlar. Bu durum, yeni doğan bir bebeğin anne sütüne ihtiyaç duyması ile benzerlik gösterir: Doğuran, doğurduğunu besler.

Yunan mitolojisine baktığımızda, “Toprak Ana” yerine Gaia terimi kullanılır. Gaia, kaostan doğan ilk madde olarak bilinir.

Kaos’u açıklayacak olursak: Her şeyin olasılık halinde bulunduğu saf mekândır diyebiliriz. Her şey aynı anda iç içe geçmiş halde bulunduğundan, bizim bilinç düzeyimizde “kaos” olarak algılanır. Bu, Rahman Boyutu tabirimize uyan bir anlatımdır. Gaia ise, yukarıda anlattığımız doğurgan ana, yani ruhun deneyim alanı olan rahim olduğu alandır. Hermetik gelenekte madde ile ilgili söylenenler de buna benzer bir anlam taşımaktadır: Onlar için madde, bilincin en yoğun halidir.

Toprak hayatı beslediği için ölüleri de kucaklar. Bu nedenle de yeraltı dünyası, ölüler âlemi ile ilişkilendirilir. Tanrıça İsis de bir Toprak Ana arketipidir. Toprağın doğurduğu ve İsis’in peçesi olarak karşımıza çıkan örtüsünü hiçbir ölümlü kaldıramamıştır. Peçeyi kaldırmanın yolu, ölümsüz olduğunun farkındalığına ulaşmış kişilerdir; çünkü madde ruhun örtüsüdür. Toprak, ruh bilgeliğini doğurur ve her doğurduğu bilgelik, kendini madde örtüsünde gizler.

Bu yüzden toprak, ruhun rahmidir. Ruh, Rahman boyutundan anne karnına, yani rahim boyutuna inerek açığa çıkar ve algılanır. Bu döngü, anne rahmi ile Rahim Esması’nın aynı olmasının nedenidir.

II. Toprak, Ruh ve Titreşim

Toprak kelimesinin İngilizce karşılığı “Soil”’dir. “Soil” kelimesinin “Soul” (ruh) ile olan ses ve anlam benzerliğini fark ettiğinizi düşünüyorum: Soil, Soul’a gebedir.

Kur’an’da toprak olarak geçen kelime **”ard”**dır. Bu kelime, Kürtçede “un” kelimesini çağrıştırır.

Un, ekmeğin yapıldığı özdür. Ard, yani yeryüzü, un oluşunu sağlar. Ard olan toprak yaratılış alanıdır. Un ise yaratılış alanında doğacak, açığa çıkacak olan yaratılış tohumudur.

Toprağın gebe olduğu bilgelik ile un oluşur. Un su ile karıştırılarak balçık gibi bir kıvam alır. Su, ilahi kozmik bilgeliktir. Balçık halini alan bu birleşim iyice yoğurulur. Ateş, yani “nar” ile pişirildikten sonra ekmek olur. Ekmek halini almaya kadar geçen süreç, yaratılış anlatımıdır.

Bu yaratılış süreci, Toprağın özünün titreşimin geometrisi olduğu fikriyle de örtüşür. Toprak aslında Cymatics ile ilişkilidir. Su, eter gibi bağlayıcı elementtir. Toprak su ile birleşince balçık oluşur; balçık, ateş (nar) ile katılaşır.

Cymatics (Kymatik), titreşimin geometrisidir. “Gaia” aslında Yunanca’daki “Ge” veya “Geo” kökünden gelir. Jeoloji (yer bilimi) ve jeografi (yerin yazımı/tasviri) gibi kelimelerdeki “geo” hep bu kökten türemiştir.

Cymatics’te, bir yüzeye ses titreşimi verildiğinde, o titreşim belirli frekanslarda geometrik desenler oluşturur. Yani ses, frekans, titreşim biçime dönüşür. Bu desenler kutsal geometri formlarına çok benzer. Bu yüzden ezoterik yorumlarda şöyle denir: Geometri, titreşimin dondurulmuş hâlidir.

Biri şekli (formu), diğeri sesi (titreşimi) temsil eder. Birlikte düşündüğümüzde bu şu anlama gelir: Evren aslında titreşen bir geometri, yani maddenin ardındaki görünmez ses düzenidir. Kur’an’daki “Ol!” (Kün) emriyle var olan âlemin, ses dalgası gibi yayılarak geometrik düzende form bulması fikri de bu bakışla örtüşür.

III. Tını, Şekil ve Benlik Zannı

Bu durumu Kur’an’daki ayetler de destekler:

O, sizi çamurdan yarattı. Sonra eceli tayin etti. Ve adı belirlenmiş ecel O’nun yanındadır. Sonra da sizler hala kuşkulanıyorsunuz. (En’am Suresi, 8:2)

Ayette “çamur” olarak çevrilen kelime **”tin”**dir. “Tin”, “Tını” kelimesini çağrıştırır. Tını, en basit haliyle bir sesin kimliği diyebiliriz. Sesin kimliği olması için Su lazımdır çünkü Su ilahi bilgeliktir. Bilgelik kodları ile bir kimliğe sahip olursun. O kodun tezahürü olursun.

Tını, sesin ruhudur; sesin şekil ve kimlik kazanmasıdır. “Tin” gibi varlığın maddeye bürünmesidir. Balçık olan tınıya sahip öz, ateş (nar) ile etkileşime girdiğinde katılaşır ve yoğunlaşır. Katılaşan, yoğunlaşan tin (öz) bir şekle tabi olur. Tabi olduğu şekil ise “benlik zannı”dır.

Benlik zannına bürünen öz (nefs), hava sayesinde yaşam sürer. Nefes alıp verme hava ile sağlanır. Hava; ateş, su ve toprağın varlığını sürdürmesi için gerekli yapıdır. Ateş, su ve toprakla yoğunlaşan madde olan beden, hava ile varlık kazanır. Nasıl ki beden nefssiz ölü konumunda oluyorsa, beden aynı şekilde hava olmadan da yaşayamaz. Çünkü hava da nefs de yaratıcı nefestir.

IV. Gaia ve Gayya Kuyusu

Toprağın (Gaia) ruhu deneyimlediği bir alan olması, bu deneyimin zorlu ve karanlık yönü olan Gayya Kuyusu ile de bir bağlantı kurar. Gayya-Gaia ile olan bu ses benzerliği, dikkat çekicidir.

Gayya Kuyusu, giren kişinin çok zor çıktığı, karanlık nefsani yönlerin ağır bastığı, parlak nur ışığının perdelendiği bir boyuta açılan kapıdır. Toprak/maddesel düzlem ile şimdiden bir bağ kurduk, değil mi?

Bu kuyuya giren kişi, bilinçaltı saklı kişilikleri ve kalıpları, çekirdek inanışlarıyla karşı karşıya gelerek perdeyi aralamaya çalışması gerekecektir. Sözlük anlamı cehennemde bir dere ya da cehennemin en altında bulunan kuyu olan Gayya Kuyusu’na düşen, acı, ıstırap ve benlik büyüsüyle karşılaşır. Bu büyüye kapılan kuyudan çıkamaz ve maddesel düzlemde kaybolur. Kuyudan kurtulan ise hakikat perdesini aralar.

Gayya‘nın temsil ettiği bu düzlem, Gaia’nın (maddesel beden) girdiği en derin deneyimdir. Giren, fiziksel düzleme olan bağlılığından kopamadığı için ben zannını kendinde barındırmaya ve korumaya çalışır. Farkındalığın açığa çıkmadığı bu evrede, kuyudan kurtuluş olmaz.