Tüy Sembolü ve Ezoterik Yorumu

Herkese merhaba;

Son zamanlarda çokça karşıma çıkan; özellikle dışarı adım atar atmaz, sanki gökyüzünden düşercesine havada savrulan ve yere doğru iniş yapan bir tüy üzerine bu yazıyı yazıyorum.

Tüy dediğimiz zaman ilk aklımıza gelen anlatımlardan biri, mitolojilerde çokça geçen “kalbin tüye karşı tartılma” hikayesidir. Mısır dininde Tanrıça Maat, yeraltı dünyası olan Duat’ta bu tartılma işlemini gerçekleştirir. Kalbin ağır geldiği durumlarda geçiş yasaklanır; ta ki tüye karşı hafiflik kazandığı zamana kadar.

Tüy hakikat, kalp ise donanımdır. Tüy hafiftir çünkü hakikat ağırlaştırmaz, hafifleştirir. Doğumdan ölüme çevresel etmenler, atasal inanışlar ve sorgulanmadan aktarılıp kabul gören bilgi tortuları; sorgulayan ve tefekkür mikroskobuyla bakan bilinçlere yük olmaktan öteye geçememiştir. Hal böyle olduğunda, kalp bu tortularla donatıldığında terazide sürekli ağır gelecektir.

Tüyler hafifliğiyle bilinir ama göğe yükselmeyi sağlayan kanatları meydana getiren de odur. Kalpte biriken, tefekkürsüz ve idrak edilmeden kabul edilen kayıtlar hakikat ateşi ile yanıp arındırılmadıkça, kalp her zaman o terazide ağır gelecektir.

Bu aslında çok güzel bir ironidir. Tüy bir kalbe karşı nasıl ağır gelebilir ki? Yüzeyde ironi gibi gözüken bu olay, derinlerde içsel bir muhakemeye dönüşür. Tartılma işlemi, kişinin kendisine karşı yaptığı en acımasız eylemdir. Hakikati sezen ve muhatap alanında olan bireyler için ise verilen büyük bir nimettir.

Bu bilinçler, her gün hakikat terazisinde kendilerine nüfuz ettirdikleri tortuları tartarlar. Hakikatin yükü ile kendi tortuları arasındaki dengenin bozuluş yönü ile içsel bir sorgulamaya çekilirler. Bu sorgu egonun varlığında gerçekleşirse hakikate uzak sonuçlar doğar ve tartı eskisinden bile daha ağır gelir. Egonun varlığının en aza indirildiği ve hakikate karşı boyun eğdirildiğini düşünecek olursak ise durum tam tersi olacaktır. Hakikate bu raddede daha çok yaklaşma gerçekleşeceğinden, terazi dengeye ulaşabilecek konuma gelecektir. Hakikat ego perdesini bile kaldıramazken nasıl tartıya çıkabiliriz ki?

Tüylerin yükselme ile olan bağlantısından dolayı da yer ile gök arasında geçişi sağladığına inanılmıştır. Bu inanış, doğal olarak da tüy için iki dünya arasındaki geçişi sağlayan sembol olarak tezahür etmiştir.

Bazen okuduğumuz bir yazı, dinlediğimiz bir şarkı, gördüğümüz bir olay karşısında tüylerimiz diken diken olur. Neden tüyler diken diken olur ki? Tüy burada enerjiyi ilk fark eden katman olarak anılır. Bu yüzden de tüy, sezginin bedensel bir izdüşümü olarak da yorumlanır.

İnsan doğasında bulunan tüylenme özelliği hakkında da konuşmak gerekiyor; çünkü bu durum bilinçaltında utanç duygusunun bir yansımasıdır. Tüylenme, genel toplum nezdinde sürekli olarak iğrençlik, hoş olmayan bir durum olarak yadsınır. Bu durum, bireyin kendi doğasına karşı duyduğu utançtan doğan bir bilinçaltı duygu tezahürüdür. Kişinin kendi doğasına karşı duyduğu bu utanç, en büyük içsel muhakemesidir. Kendini kabullenemeyiş, tartıda kalbin ağır gelmesinden kaynaklanan bir durumdur.

Kendi fıtratının farkında olamayan bilinçler de utanma, kabullenememe duygusunu yaşar durur. Hakikatin ışığında bile kör olduklarından dolayı, hakikat ışığı sandıkları “zan” ışığına doğru yol alırlar. Tünelin sonunda gördükleri ve hakikat ışığı sandıkları zan ışığına doğru yöneliş ile tünelin sonuna yaklaştıklarını düşündükçe tünel daha da uzar ve ışık daha da uzaklaşır.

Bu durumların tamamı, tartının dengesinin hakikate ters yönde bozulmasından kaynaklanır. Tartılmanın sonucu böyle devam ettiği sürece kişi aynı döngüleri, aynı senaryoları, aynı acıları yaşar durur. Arınma ve tüy kadar hafif olma evresine kadar da kendi zihin cehenneminde, kendi zihin realitelerinin esiri olur. O kapıdan geçemez, tünelin sonundaki ışığa bir türlü ulaşamaz, iki dünya arasındaki geçişi sağlayamaz ve ağırlığı her zaman onu yere çeker durur. Bir türlü göğe yükselemez.

Ağırlıklar atıldığında, tortular hakikat karşısında eriyip yok olduğunda; artık kuş kadar hafif olunur ve göğe yükseliş başlar.

Orta Asya Şamanizminde şamanlar başlıklarına genelde tüy takar; çünkü tüy bilincin hafifliğinin ve göğe yükselebileceğinin sembolüdür. Kendi içsel ve bilinçaltı yüklerini hakikatin ışığı ile arındırıp dönüştüren bilinçler, kuş hafifliğine ulaşır. Tüyün başa takılmasının nedeni de başın bilinç merkezi olarak görülmesindendir. Kişinin bilincinin hakikat ile temas halinde ve hakikatin muhatap alanında olduğunun bir göstergesi olarak yorumlanır.

Çoğumuzun da bildiğini sandığının aksine, hakikat bilgisi ağırlık değil hafiflik sağlar. Bilginin ağırlık ya da yük olduğunu düşünenler, yükün ağırlığından şikâyet edenler; hakikat bilgisini değil, o bilginin zannını taşıyanlardır.

Eskilerimiz boşuna mı tüy ile yazı yazarlardı? Bunun da bir nedeni vardı. Yazdıklarının hakikat ile yazıldığını belirtmek istiyorlardı.

Tüylerin kendi aralarında da katmansal bir seviye farkı olduğunu bilmekte fayda var diye düşünüyorum. Her tüy kendi nezdinde özeldir tabi ama kolektif bilinçaltında bazı farklar da yok değil. Bu farklardan yola çıkarak en özel sayılan tüy, kartal tüyü olarak yorumlanmıştır.

Bunun nedeni de kartalın en yükseğe uçması, en geniş görüşe sahip olması ve güneşe en yakın uçabilmesinden kaynaklanan bir durumdur. En yükseğe uçabilmesi bilinçsel bir yükseliştir, en geniş açıya sahip olması bakış açısının genişliğindendir ve güneşe en yakın olarak uçması ise ilime olan yakınlığındandır.

Yazımızın sonuna gelmiş bulunmaktayız. Sonraki yazılarda görüşmek dileğiyle…

Tüy kadar hafif olun…